కాకినైన కోకిలను....

గతం గతం, అనుకుంటూ గమ్యమెరుగని తీరాలకు పయనిస్తున్న ఓ బాటసారిని.
అనుభవాల నీడలు ఎండమావులై నన్ను పరిహసిస్తోంటే....
అలుపెరగక ... తనువు మరిచి, మనసు తెరిచి, కలని తెలిసి, ఇలని మరచి నింగికెగసిన నా అమాయకత్వం
మనసు తరచి, వలపు వెరచి, నువు రావని తెలిసి, కన్నీరై కరిగి, ఆత్మన్యూనత పెరిగి,
కోకిలని తేలిసినా కాకిలా బ్రతుకుతున్న...కలిమి చెడిన కారుమేఘాన్నిచేసింది.

పావనం

మధురం అధరం వదనం
కావ్యం కవనం మననం
తరుణం పవనం పావనం

ఏం మిగిల్చావు...

ఆశల అంతరంగానికి అనుభవాల నీడలు ఏం మిగిల్చాయని??
నిరాశా శిధిలాల కైమోడ్పు తప్ప.......

రావా??

నా కలలను కళ్లాపిగా వేస్తాను. నీ హృదయాన్ని ముగ్గేసి పోవా....

క్రీగంటైనా.....

వలపు వన్నెల కలవా?
తలపు వెన్నెల అలవా
చిలిపి కిన్నెర......  కనవా...
ఈ మూగ ప్రియుని క్రీగంటైనా...

ఎందుకీ మౌనం...???

నేస్తం..ఏమిటీ మౌనం....???
నీ మాటల జలధారలకు ఆనకట్టలే లేవనుకున్న నువ్వేనా మౌనం వహించింది...??
నీ చిలిపి అల్లర్లతో చీకటిని సైతం అరచేత్తో అడ్డుకున్న నువ్వేనా మౌనం వహించింది...??
నీ మెరుపులాంటి ఆలోచనలతో పరులని విస్మయంలో ముంచే నువ్వేనా మౌనం వహించింది...??
నీ అతిసహజమైన సాంగత్యంతో అందర్నీ మైమరపించే నువ్వేనా మౌనం వహించింది...??

నా కంటిపాప కదలికను సైతం అర్ధం చేసుకోగల నీ కళ్ళు ,
ఈనాడు నా కంటి ఘోషను ఎందుకు అర్ధం చేసుకోలేదు...??

నాలో లవలీసమైన మార్పును కూడా వెంటనే పసిగట్టే నీవు ,
ఈ మానసిక పెనుతుఫానులో నేను కొట్టుకుపోతుంటే ఆలా చూస్తూండిపోయావే...??

నాకు ఏ కష్టం కలగకూడదనుకుని నువ్వే నాబాధలన్నిటినీ ఎత్తుకున్నావే ,
మరి నన్నీ అస్పష్టమైన పరిస్తితిలో ఎందుకొదిలేసావ్...??

నీ కళ్ళు నాకళ్ళని ఎందుకు తప్పించుకుంటున్నాయ్...??
నీ మాట నా మాటలు ఎందుకు అర్ధం కావంటున్నాయ్...??
నీ సమక్షం నాకెందుకింత బరువుగా గడుస్తోంది...??
నీ మనసు నాకెందుకు ప్రశ్నార్ధకంగా మారింది...??

నేస్తం నీ కళ్ళే నాచాలా ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఇస్తాయి.
కానీ...ఆ కళ్ళే...ఇలా మౌనం వహిస్తే.......
ఇంకా నేనెవరిని అడగాలి...ఎవరికోసం ఎదురు చూడాలి...??

పోనీలే...నేస్తం...
ఏదో ఓ రోజు..ఈ భావోద్వేగాన్ని తట్టుకోలేక
నా మనసు మూగదై నేను శాశ్వతంగా మౌనం వహించిన వేళ....
హు.....అప్పుడైనా...
నీ కళ్ళు నాకోసం చమరిస్తే చూడాలని....
నా కళ్ళను తెరిచే శాశ్వత నిద్రలోకి జారుకుంటానని....మరువకు నేస్తం...

నా కళ్ళు నాక్కావలసిన సమాధానం కోసం
ఎప్పటికీ నీ కళ్ళని వెతుకుతూనే ఉంటాయని...
...మరి గుర్తుంచుకో నేస్తం...

తను ఆనాడు.మరి ఈనాడు

ఆకాసంలో నక్షత్రంలా
సూర్యకాంతిలోని కిరనంలా
సంద్రంలో కలిసిన నదిలా
సెలయేటిలోని చేపపిల్లలా
పూవనంలో గండుతుమ్మేదలా
జలపాతంలో గాలిచినుకులా
ఇంద్రధనుసులో నీలిరంగులా
జాజితోటలో పిల్లగాలిలా
తామరపై నీటిబిందువులా
నిండువేన్నెలలో సన్నజాజిలా
నింగికెగసిన పక్షిపిల్లలా
నీలిమేఘాల నిండుమబ్బులా
నీలివర్నాల నింగిమేరుపులా
ఇంద్రధనుసుల రంగవల్లిలా...

అలా...ఇలా...అంటూ ఒకనాడు వర్ణించిన నీవు

నీ నేలను తాకిన స్వాతిచినుకును నేనన్నావు
నీజీవితగమనానికి తీరం నేనన్నావు

నీ మధుర దరహాస కావ్యగీతికను నేనన్నావు
నీ గమ్యానికి త్రోవను నేనన్నావు

నీ చిలిపి సరదాల వరదలకు పరదా నేనన్నావు
నీ ఆనందాలకు అర్ధం నేనన్నావు

నీ మాటలమంత్రపు మర్మం నేనన్నావు
నీ బ్రతుకుబాటకు బాసట నేనన్నావు

నీ ఆశల అంతరంగానికి ఆలంబన నేనన్నావు
నీ వలపు కెరటాల కిన్నెర నేనన్నావు

నీ హృదయవీనను మ్రోగించే రాగాన్ని నేనన్నావు
నీ శ్వాసను నిలిపే ఊపిరి నేనన్నావు

నీ ఊహల ఊయల డోలిక నేనన్నావు
నీ ఊసుల మాలిక నేనన్నావు

నీ కలతలరేయికి ఉషోదయాన్ని నేనన్నావు
నీ కలల వాకిట వెన్నెల నేనన్నావు

నీ బ్రతుకుపుస్తకంలో క్షరం కాని అక్షరం నేనన్నావు
నీ తలపుల వర్షపు చిరుజల్లు నేనన్నావు

నీ యెదలోతుల ఒదిగిన బృందావని నేనన్నావు
నీ కనుతేరలమాటున తీరని ఆశను నేనన్నావు

మరి ఈనాడేమో................

ఆ స్వాతిచినుకు కన్నీటి చెమ్మగా మారింది
ఆ తీరానికి దరి లేదంది
ఆ కావ్యగీతికకి అర్ధం లేకుంది
ఆ త్రోవకి గమ్యం కరువయ్యింది
ఆ పరదాకీ సరదా కనుమరుగయ్యింది
ఆ ఆలంబనకి ప్రతిబింబం మాయమయ్యింది
ఆ కిన్నేరకికన్నేర్రబడింది
ఆ రాగం మూగబోయింది
ఆ ఊపిరి నిలిచిపోయింది
ఆ డోలిక అంతర్దానమయ్యింది
ఆ ఊసుల మాలిక వాడిపోయింది
ఆ ఉషోదయం నిశీదిగా మిగిలింది
ఆ వెన్నెల వన్నెలు పోగొట్టుకుంది
ఆ అక్షరం క్షరమయ్యింది
ఆ వర్షపు చిరుజల్లు పెనుతుఫానుగా ప్రబలింది
ఆ బృందావనిలో ఆనందం ఆవిరయ్యింది
ఆ ఆశ అంతరించిపోయింది

కారణమేదైనా , కర్తలు ఎవరైనా కర్మను అనుభవించేది నా ఈ కన్నీరేగా

కాలం కారుమేఘంలా కమ్ముకుంటున్నా, నా ఈ కన్నీటికి మాత్రం క్షణం తీరికలేదు మరి!

అందుకే..........
ఆ కన్నీటి కెరటాన్ని తీరం చేర్చాలని,
అక్షరానికి దగ్గరయ్యా, ఏకాంతాన అక్షరకాంతినయ్యా !!!